Moja pierdolona pralka oszalała. To, że po pierwszym praniu przemieniła wszystkie koszulki w monotonne pointylistyczne bohomazy poznaczone białymi grudkami, jest zwyczajną złośliwością. Szaleństwem natomiast jest to, co dzieje się w tej chwili. Otóż nastawiłem płukanie tkanin odpornych, bawełnianych. Nastawiłem o 21:00. Minęła północ. Ta kurwa siedemnasty raz wiruje. Jako szanujący się członek Catrinas Banda umiem rozpoznać, że wiruje w Es-durze, ale nie mam pojęcia jak ją powstrzymać. Coś przekręcę i wybuchnie, albo zaleje sąsiadów z dołu. Pragnę śmierci. Ta szmata wiruje z taką zawziętością, że najpierw zrzuciła z siebie, następnie przydepnęła, a na końcu rozszarpała Blaski i nędze życia kurtyzany, które zwykłem czytać pod prysznicem. Tak, kurwa, czytam Balzaka pod prysznicem, bo jestem zasranym intelektualistą! A ona to zniszczyła. Więc pytam: jak żyć w obliczu wszechogarniającej nas nieludzkiej komedii?
piątek, 11 lutego 2011
środa, 9 lutego 2011
Fidel Capucha de Izquierdas: Anarchia
- Najpierw trzeba wszystko zburzyć, zrównać z ziemią i wypalić nawet ślady.
- Wielu już tak chciało przed wami.
- Ale teraz przyszedł czas.
- Na co czas, chłopcze?
- Proszę do mnie nie mówić: chłopcze, dobrze? Przyszedł czas, żeby obalić rządy, rozpędzić policje, wysadzić w powietrze redakcje gazet i stacje telewizyjne, pozamykać uniwersytety i kościoły, wywieszać burżujów i ideologów.
- A słyszałeś kiedyś, chłopcze, o anarchistach?
- Anarchistów też powiesić.
Prawdę mówiąc nadinspektor Heat niewiele sobie robił z anarchizmu. Nie przywiązywał do niego nadmiernej wagi i nigdy nie potrafił się zmusić do rozpatrywania go na serio. Anarchizm wydawał mu się rodzajem zakłócania spokoju publicznego, pozbawionym ludzkiej wymówki pijaństwa, które w każdym razie kojarzy się z dobrodusznością i poczciwą skłonnością do świętowania.
poniedziałek, 7 lutego 2011
Bustos Domecq: the laptop has been smoking, not me
Dyskusja o paleniu wybrzmiała nim sam zdążyłem się w temacie uzewnętrznić. Więc siadam do laptopa i odpalam papierosa (według Fidela jestem samooszukującym się skurwysynem, bo nałogowcem, według własnego jedynie osądu, nie jestem, choć nie czuję się także członkiem żadnej chlubnej, elitarnej mniejszości). Zaciągam się mocno szukając inspiracji i obsiadają mnie moje koty. Raptem dwa, nie jestem przecież pojebany. Przyłażą, bo również im papierosy kojarzą się dobrze: z otwieraniem balkonu; a wiadomo, że jak impreza, to tylko na balkonie. Nie ukrywam, że i dla nich mój nie-nałóg jest niebezpieczny, choć w ich przypadku napis na paczce powinien brzmieć: "Minister zdrowia ostrzega: palenie papierosów przez Bustosa może spowodować śmierć przez roztrzaskanie czaszki o chodnik 7 pięter niżej". Bo balkon to przede wszystkim miejsce wspinaczki, kto wyżej, kto prędzej, kto szybciej, widziałeś tego jebanego gołębia?, po rozciągniętej na całej jego (balkonu, nie gołębia) długości, zabezpieczającej siatce. Siatka z kolei też jakoś bardzo nie zabezpiecza - gdyby nie wrodzona czujność kilka ewakuacji już byśmy zaliczyli (my, bo w ratowaniu kotów bywam zapamiętany). Choć - jak sądzę - koty nie mają ze mną tak źle. W końcu palę, więc nawet zimą muszę czasem otworzyć balkon... czasem, bo przecież nie jestem nałogowcem. Błędne, zbawienno-śmiercionośne koło nie-nałogu.
Ale nie o tym; ciężko pisać, bo trzaskanie pazurów po owiniętym taśmą izolacyjną drucie siatki odrywa co minutę, a reagować trzeba prędko. Odpalam drugiego, bo pierwszy dogasł zbyt szybko, a wiadomo, że najlepiej pisać przy dymku. Kocie życie jest już bezpieczne (teraz czas przekąsić), ale zagrożone jest moje: kiedy do domu wróci Catalina czeka mnie niechybny opierdol, bo balkon nie balkon - czuć. A jak czuć, to Catalina się wkurwia.
Nie zrozumcie mnie źle, Catalina też pali. Ale też nie nałogowo, i jej przeszkadza w mieszkaniu. Jej przeszkadza w mieszkaniu, Fidelowi - i reszcie społeczeństwa z rządem na czele - przeszkadza w barze. Mnie przeszkadza, że choć palę okazyjnie - albo wieczorem w domu przy ekranie laptopa, kiedy zmagam się z Catrinas lub (rzadziej) misternym kleceniem pracy magisterskiej (ile to już czasu?), albo - drzewiej - w barze przy piwku okraszonym kieliszkiem wiśniówki (nie jestem alkoholikiem, po prostu lubię się okazyjnie upić), to gdziekolwiek nie chciałbym zadośćuczynić pasji - kogoś wkurwię; a skoro wszystkim nie dogodzę, to zostaje mi chociaż dogodzić sobie.
Więc idę sobie dogodzić, a was zostawiam (niech to będzie taka moja blogowa tradycja) z kawałkiem, przy którym papieros jest absolutnie niezbędny (i z przeprosinami za ordynarność):
Tom Waits - Heart attack and vine
Ale nie o tym; ciężko pisać, bo trzaskanie pazurów po owiniętym taśmą izolacyjną drucie siatki odrywa co minutę, a reagować trzeba prędko. Odpalam drugiego, bo pierwszy dogasł zbyt szybko, a wiadomo, że najlepiej pisać przy dymku. Kocie życie jest już bezpieczne (teraz czas przekąsić), ale zagrożone jest moje: kiedy do domu wróci Catalina czeka mnie niechybny opierdol, bo balkon nie balkon - czuć. A jak czuć, to Catalina się wkurwia.
Nie zrozumcie mnie źle, Catalina też pali. Ale też nie nałogowo, i jej przeszkadza w mieszkaniu. Jej przeszkadza w mieszkaniu, Fidelowi - i reszcie społeczeństwa z rządem na czele - przeszkadza w barze. Mnie przeszkadza, że choć palę okazyjnie - albo wieczorem w domu przy ekranie laptopa, kiedy zmagam się z Catrinas lub (rzadziej) misternym kleceniem pracy magisterskiej (ile to już czasu?), albo - drzewiej - w barze przy piwku okraszonym kieliszkiem wiśniówki (nie jestem alkoholikiem, po prostu lubię się okazyjnie upić), to gdziekolwiek nie chciałbym zadośćuczynić pasji - kogoś wkurwię; a skoro wszystkim nie dogodzę, to zostaje mi chociaż dogodzić sobie.
Więc idę sobie dogodzić, a was zostawiam (niech to będzie taka moja blogowa tradycja) z kawałkiem, przy którym papieros jest absolutnie niezbędny (i z przeprosinami za ordynarność):
Tom Waits - Heart attack and vine
niedziela, 6 lutego 2011
Catalina Jimenez: Wdech Wydech
Od tygodnia walczę z paskudnym przeziębieniem. Jak pewnie połowa mieszkańców tego kraju, bo pogoda jest ostatnio wyjątkowo z dupy. Przeziębienie, jak przeziębienie, nic nowego. Ale ten kaszel... Za każdym razem mam wrażenie, że tym razem wykaszlałam już sobie jakiś ważny fragment płuca.
Oddychaj: wdech, wydech, wdech, wydech. Nie daj się.
Zresztą... galopujące suchoty to nawet brzmi nieźle. Lepszy byłby może tylko bronchit. Zawsze chciałam mieć bronchit. Albo globus! Natychmiast wyobrażam sobie przystojnego dżentelmena w kapeluszu, świetnie skrojonym ubraniu i w rękawiczkach, jak zmartwiony mówi: "Catalina dzisiaj cierpiąca, nie dołączy do nas. Lekarze podejrzewają globus." Cudowne.
A 6 godzin temu rozdano Wdechy. Nie mogłam pojawić się na gali, musiała mi wystarczyć relacja telefoniczna. Podobno warszawka bawiła się tak, jak tylko warszawka potrafi, gdy sponsorami są Heineken i Niemiroff.
W kategorii Miejsce Roku 2010 deskę surfingową z komiksem Przemka Truścińskiego dostało 5 10 15. Co wyjątkowo cieszy. Publiczność natomiast swoją Wdechę dała Centrum Nauki Kopernik. Może przerobią ją tam na jakąś interaktywną instalację?
piątek, 4 lutego 2011
Julio del Torro: Lifestyle albo Catrinas Banda
Nie lubię słowa "lifestyle". Po prostu go nie lubię. Brzmi niby ładnie, ale coś mi w nim nie gra.
Przedwczoraj odbyło się zebranie redakcyjne Catrinas Banda. Chwilowa kwatera główna znajduje się w moim domu. Dom uległ lekkiej metamorfozie. Rządki smutnego szkła z wytłoczeniami zapewniającymi o nienagannej jakości jego nieaktualnej zawartości sprawiają, że czuję się trochę jak kolekcjoner, a trochę jak żul. Perfuma Lady N nie wietrzeje. Po kuchni fruwają wlepki catrinas.pl, w dużym pokoju walają się balony, których ostatecznie nie wykorzystaliśmy w sesji zdjęciowej. Stoją tu też dwie lampy i statyw fotograficzny. Fidel Capucha de Izquierdas, tuż po zebraniu, gdy już zamknęliśmy szpigiel drugiego numeru, znajdował się w stanie odmiennym od racjonalnego. Śmiem nawet twierdzić, że pomimo tego, iż fizycznie chwiał się tuż obok mnie, subiektywnie przebywał w odmiennej rzeczywistości. W tejże szykował się na pojedynek, powarkując na statyw: "Wkurwiasz mnie trójnogu! Zaraz ci pierdolnę!". Catalina Jimenez, nagle zbudzona zerwała się po telefon i wezwała taksówkę. Głośno przeklinając odholowała Bustosa Domecqa do windy. Bustos śmiał się i śpiewał, jednocześnie jęcząc coś o Borgesie.
Czy to, że upijając się robimy fajną gazetę i gadamy o Borgesie sprawia, że nie jesteśmy pijakami? Jasne, że nie, ale mamy to w dupie.
Nie lubię słowa "lifestyle", ale lubię swoją praktyczną interpretację jego znaczenia.
Przedwczoraj odbyło się zebranie redakcyjne Catrinas Banda. Chwilowa kwatera główna znajduje się w moim domu. Dom uległ lekkiej metamorfozie. Rządki smutnego szkła z wytłoczeniami zapewniającymi o nienagannej jakości jego nieaktualnej zawartości sprawiają, że czuję się trochę jak kolekcjoner, a trochę jak żul. Perfuma Lady N nie wietrzeje. Po kuchni fruwają wlepki catrinas.pl, w dużym pokoju walają się balony, których ostatecznie nie wykorzystaliśmy w sesji zdjęciowej. Stoją tu też dwie lampy i statyw fotograficzny. Fidel Capucha de Izquierdas, tuż po zebraniu, gdy już zamknęliśmy szpigiel drugiego numeru, znajdował się w stanie odmiennym od racjonalnego. Śmiem nawet twierdzić, że pomimo tego, iż fizycznie chwiał się tuż obok mnie, subiektywnie przebywał w odmiennej rzeczywistości. W tejże szykował się na pojedynek, powarkując na statyw: "Wkurwiasz mnie trójnogu! Zaraz ci pierdolnę!". Catalina Jimenez, nagle zbudzona zerwała się po telefon i wezwała taksówkę. Głośno przeklinając odholowała Bustosa Domecqa do windy. Bustos śmiał się i śpiewał, jednocześnie jęcząc coś o Borgesie.
Czy to, że upijając się robimy fajną gazetę i gadamy o Borgesie sprawia, że nie jesteśmy pijakami? Jasne, że nie, ale mamy to w dupie.
Nie lubię słowa "lifestyle", ale lubię swoją praktyczną interpretację jego znaczenia.
czwartek, 3 lutego 2011
Fidel Capucha de Izquierdas: Bynajmniej tyle
Jeśli tak dalej pójdzie, w roku dwutysięcznym-dwunastym nie będziemy mieli innej alternatywy niż posrać się z rozpaczy i oficjalnie pożegnać język polski. Tak długo, jak długo ludzie papugując oglądaną przez siebie telewizję używać będą słów, których nie rozumieją, tak długo nie będzie można niczego już precyzyjnie określić przy pomocy języka, bo wszytko i tak utonie w jakiejś postmodernistycznej, quasi-intelektualnej paplaninie. Bynajmniej należy powalczyć o używanie słowa "bynajmniej" poprawnie. No bynajmniej tyle.
wtorek, 1 lutego 2011
Julio del Torro: Imię Rzeki i pean Róży
Czytam akurat Śmierć Bunny’ego Munro Nicka Cave'a w przekładzie Dariusza Wójtowicza, co pozwala mi dokonać osobistego rozdziewiczenia bloga na sposób literacko-muzyczny. Odtwórczo wprawdzie, ale to ten pierwszy raz, więc trochę się boję.
Skacowany Bunny poznał kelnerkę o niewybrednym imieniu Rzeka. Chociaż samemu Bunny’emu daleko jest do bycia Johnem czy Benem, podśmiewuje się z jej imienia.
- Moja matka tak mnie nazwała – wyjaśnia dziewczyna.
- Ach, tak? Ładnie – przyznaje Bunny, przepoławiając parówkę i unosząc do ust nadziany na widelec kawałek.
- To dlatego, że urodziłam się w pobliżu rzeki – mówi dalej ona.
On przeżuwa, połyka i wychyliwszy się nieco ku niej, zauważa:
- Całe szczęście, że nie urodziłaś się w pobliżu toalety.
Tyle jeżeli chodzi o literaturę.
Kwestię muzyczną można by zbyć samym faktem cytowania Nicka Cave'a, ale to by było zwykłe prostactwo. Zatem śladem kolegi Bustosa załączam link.
Ale nie spodziewajcie się usłyszeć tam Cave’a. Link jest do kawałka Spinning around Kylie Minogue. I to wcale nie dlatego, że hen daleko rosły dzikie róże. Kawałek ten bohater Cave’a, Bunny, nazywa "orgiastycznym peanem na cześć miłości analnej". I taka rekomendacja – z ust króliczka – powinna wystarczyć… And no matter how I take it, there's no way i'm gonna fake it. Polecam dogłębną analizę tekstu piosenki i życzę owocnych interpretacji.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
